from Oannes

Το Βρώμικο Ψωμί είναι το αγαπημένο μου του ΔΣ, μαζί με το Μπάλο. Μια συνεπής αναφορά σ’ αυτό θα επέβαλε το ανέβασμα του εν όλω. Παραλείπω τα δυο χιλιοακουσμένα all-time classics, ‘Ζεϊμπέκικο’ και ‘Δημοσθένους Λέξη’, με μια σημείωση ως προς το πρώτο : η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του 2004, ήταν κατά την ταπεινή μου όψη, όπως έχω σημειώσει στο περιοδικό, μια τεχνικώς άρτια, τουριστικών προδιαγραφών παράσταση. Αυτό με την εξαίρεση της μουσικής – με την επιμέλεια του Γ. Κουμεντάκη, για την οποία άξιζαν μόνο έπαινοι. Ένα από αυτά που δε θα ξεχάσω ποτέ, ήταν η κατανυκτική στιγμή του ‘Ζεϊμπέκικου’, στο απόλυτο σκοτάδι, στην ορίτζιναλ βερσιόν με τη φωνή του Νιόνιου : η “ευρηματική” ανάθεσή του τραγουδιού στη Μπέλου, προς επίτευξη του πολυπόθητου crossover υπήρξε μια αποτυχημένη ιδέα, κατά την ταπεινή μου άποψη – σε πείσμα του τι ευρύτερα πιστεύεται.
Πέρα από το μνημειώδες ‘Ελσα Σε Φοβάμαι’, και τη ‘Μαύρη Θάλασσα’ (απορίας άξιον το πώς έχει περάσει ουσιαστικά στη Λήθη – αρκεί να ακούσει κάποιος το φλάουτο και τα φωνητικά της Στέλλας Γαδέδη για να καταλάβει τι εννοώ) ακούμε δυο ακόμα υποτιμημένα μικρά αριστουργήματα από το Βρώμικο Ψωμί : ‘Το Μωρό’, με τις υπέροχες τζεθροταλικές πινελιές του και το αγαπημένο μου ψυχεδελοδημοτικών προδιαγραφών ‘Τραγούδι’.

✻

Dirty Bread is my favorite DS album, alongside Balos. A consistent reference to it would necessitate its complete inclusion. I’m leaving out the two endlessly played all-time classics, ‘Zeibekiko’ and ‘Dimosthenous Lexi’, with a note about the first : the opening ceremony of the 2004 Olympics was, in my humble opinion, as I had written in the magazine, a technically flawless performance tailored to tourist standards. This, however, does not apply to the music—curated by G. Koumendakis—which deserved only praise. One moment I’ll never forget was the solemn performance of ‘Zeibekiko’ in total darkness, in its original version with DS’ voice: the “clever” choice to assign the song to Sotiria Bellou for …crossover reasons has been, in my humble view, a misguided idea—contrary to what is widely believed.
Beyond the monumental ‘Elsa, I Fear You’ and ‘Black Sea’ (it’s astonishing how it has essentially faded into obscurity—just listen to the flute of vocals by Stella Gadedi to see what I mean), we hear two more underappreciated little jewels from Dirty Bread : ‘The Baby’, with its splendid Jethro Tull-like touches, and my favorite, the folk-psychedelic masterpiece ‘Song’.

◼︎

00:00 Έλσα Σε Φοβάμαι 03:29 Τραγούδι 07:11 Μαύρη Θάλασσα 19:35 Το Μωρό

❦

Enjoy!

❦

As always, I’m happy to hear your thoughts, however I’d highly recommend a direct dialogue with the …’source’ [why comments are closed here], so please visit Oannes’ page where you can also listen to the music!